من که با دفتر جنگ ، بر خواسته هايم ، به سراغت آمدم

من که با لحظه ي صبر به تماشا تو نشستم

من که آن ياسمن رويايت بودم

من که شخصيتم جز ياسي آن روز نبود

من که تصوير خودم ، بر همه مقدم ديدم ! تو به من اينگونه نمودي

من که هر لحظه نشاني از خودم تاباندم

 تو چنان غرق چه بودي که منِ من را نيافتي

من که هر لحظه برايت بازي اعداد را نشان کردم

تاريخ و زمان را نشان کردم

من که خودم را برايت خواندم

من که تا صفحه آخرم ورق خوردم

آنچنان غرق ....

چه بودي که مرا نشنيدي؟

دير زمانيست که نا تمامم .....

نا تمام مي بينم ، نا تمام مي خوانم ، نا تمام مي نويسم ، نا تمام مي بندم

دل من بسته به يک سيب نبود

                                                             دل من بسته به يک برگ نبود

                                                                                                                             دل من بسته به تقدير نبود

دل من بسته به هيج چيز نبود

خبرم را که همه مي بينند

                                                      سفرم را که همه مي خوانند

                                                                                                                   کاش تفسير خبر را مي کشتم

من همانم که تو مي بيني

من همان خوار تن خير سرم که خواب بدنم را به شب لحظه ي آغوش خودت مي شکني

من همان لحظه ي گرم سفرم که سرخي ام را براي خود قتل عام مي کني

دير زمانيست که نا تمامم                    من هيچ گاه تمامم را نيافتم

باز چه بيهوده شيشه ي پر ترکم را به سنگ خاراي وجودت کوفتم

خبر مرگ من از گرسنگي سيه چرده هاي وطنم سرد تر است؟

خبر ترس من از مردن نحيفي بر سر ايستگاه اتوبوس سفرم داغ تر است؟

خبر دور شدنم از خانه ي بي درد عيان ، تيز تر از بدن هرزه ي هر جايي اوست که تاسِ تخته اش جز صفر نمي غلتد؟

خبر سفرم با همان دلال بدن ، سخت تر از زلزله ي خوش خبر بم و هر روز وطن نيز نبود!

خبر تفکيک من از تو ،خيره کننده تر از خبر تفکيک صندلي من از مرد نبود!

خبر هاله ي بي فرهنگي و فقر ، پر نور تر از هاله ي محمود نبود؟؟
شايد اگر اينبار توصيه ي چند فرزندي محمود را به تحريم نکشيم ، کميت امر ، کيفيت تصوير هنجارِ وطن!! را به رخ او بکشد!

بايد اين دفتر را بست                  بايد از نانوشته ها ننوشت             بايد نديد و خنديد       بايد دور مکاني ايستاد و زود زماني گريست

پتروس زمانم خوابست!

ريز علي نيز خسته!

دست پتروس زمانم يک دسته گل نرگس سر چهار راه

لباس ريز علي ديشب جاي هيزم سوخت و صدايش در جنگ مقدس به يغما رفت

کوکب همسايه ي ما نيز ديشب از گرسنگي مرد

کبري هم خودش  زير باران جا ماند

از روزي که گاو مش حسن مرد و سر به بيابان زد ، هر چه انسان مرد ، کسي بر سر قبرش نگريست

منم چون حسين فهميده ، چند خاطره بر افکارم بستم شايد جايي لزوم انتحار رايافتم!

در ديار ما همه با هم خوبند همه هم را مي فهمند ! به دروغ فرياد يغما شدن وطني را سر ميدهند که خود گرگ وطتنند

من ماندم و تو (چوپان هاي دروغگو)

چه کسي گفت: «خداوند ، شبان همه است
و برادرها را تا ته دره ی سبز رهنمون خواهد بود.»

من شبان رمه ی خود بودم
و کسي آن بالا
 خود شبان من معصوم نبود.

غفلت من ، رمه را از کف داد
غفلت او شايد
هم از ايندست مرا
هم از ايندست تو را
رمه را
همه را . . .

                                                              شهيار قنبری

 سپاس نمي گويم آنکه:

براي اولين بار تصميم گرفتم با هم بريم بيرون، آخه هالوين بود چه فرق

مي کنه داخل ايران باشم يا خارج ! هالوين که دفاع از حقوق بشر وزندانيان

سياسي نيست که ممنوع باشه !بهش زنگ زدم ، خوشحال شد

گفت : به چه مناسبت ؟

گفتم : ميخوام هالوين رو هم وارداتي کنيم ! مي خوام بعد ازتاسوعا ،عاشورا

و اعياد مذهبي و ولن تاين حالا هالوين رو به تقويمم اضافه کنم آخه ما

ايرانيا که از خودمون نه عزا داريم نه جشن !حالاشايد بعد ها تو تقويما به

افتخار منو تو که اولين وارد کننده هاي هالوين تو ايران بوديم بذارن :

چکاوک و درختش...

قرار گذاشتيم که بياد دم لونه ي من .

زنگ در زده شد ، سعي کردم طبق رسوم هالوين در آمريکا ، خيلي متفاوت

تر از روزهاي ديگه باشم ، بدونه اينکه در رو باز کنم ، رفتم پايين پشت به

 در وايساده بود ،پريدم جلوش ، جاخورد ،

گفت : ديوونه شدي ؟

گفتم : نه آخه هالوينه ، نترسيدي ؟!

قرار شد تا يه جايي با ماشين بريم بعد پياده به هالوينمون ،ترس رواضافه

کنيم !

سوار ماشين شديم وقتي رسيديم سر کوچه .

گفتم : من يه آب انار مي خوام

گفت : حتما

رفتيم به طرف آب انارفروشي....

هالوينمون شروع شد :
يک گشت ارشاد ! دوتا مرد جلو نشسته بودن !! دوتا زن عقب !!!

کنارمون وايساد ، يکي از مردا سرشو آورد بيرون وبه من گفت : بيا اينجا...

منم رفتم ،خيالم راحت شد که نيروي انتظامي هم هالوين رو فراموش نکرده

و مي خواد به نحو احسنت براي من جَوش رو آماده کنه !

گفت : اين چه طرز لباس پوشيدنه ؟؟!!

مي خواستم بگم آخه هالوينه بايد يه جوري مي ترسيدم حالا هم که صدام

کرديد ترسيدم !جلوي زبونمو گرفتم .

گفتم : مگه چشه ؟؟!!

يه دختر ديگه رو با مانتوي بلند که برميگشت به زمان لويي شانزدهم ،( انقدر

دامن گشادوپر چين و  بلندي داشت که منو ياد لباس هاي انگليسي

مي نداخت )نشون دادو

گفت : اون يه لباسه، اينم يه لباس !

گفتم : آره ، حالا چيکار کنم ؟؟!

گفت هم مانتوت کوتاهه هم شلوارت ، بکششون يه کم پايين !!

گفتم : خب مانتومو که کاريش نمي شه کرد ولي شلوارمو اگه بيارم پايين

تر بدتر ميشه ها!نميشه ؟؟!! اين لباس ها رو از ايران خريدما !!

گفت : يه بار ديگه اينجوري ببينمت............ رفتن .

ترسيدم آخه هالوين بود !

گوشه ي پياده رو کنار پسر ها و دختر ها با بستني ها ي يکمتري با

خنده هايي که شدتت شادي داشت خفشون مي کرد ، کنار ماشين ها ي

لامبور گيني،فراري،سي فايو،بي ام و،بنز،مگان.............. يه پسر يچه نشسته

بود که خب ، هميشه اونجا ميشينه ! وظيفش هم ، وزن کردن گوشت و

چربي هاي من و بقيه ست ! که بعد از خوردن بستني و ساندويچ و غذاهاي

چيني و ايتاليايي و ..... روي هم تلانبار ميشه ! روي يه کاغذ هم مقداري پول

خورد هست که فکر کنم اگه خيلي باشه خرج همون کتاب و دفتر و خودکار

 جلوشه !ترسيدم آخه هالوين بود !

ديدم دمه رستوران خيلي شلوغه !دقت کردم ! ديدم مثله هميشه چون

رعايت حجاب اسلامي در اون مکان الزامي بود ، همون دختر پسر ها که از

شدت شادي داشتن خفه مي شدند ، خنده روي لباشون يخ زد ! يادم اومد

که آهان ! اگه بخوان برن شام بخورن بايدبرگردن خونه هاشون و دست و

صورتشونو بشورن و لباس عوض کنن ، خلاصه سرو وضعشون رو عوض

کنند و مثل انسان کامل و بالغ بيان غذا !! خنده براي اين گروه مرفه بي درد

هم دوومي نداشت ! اين تصاوير تکراري ، باز هم به هالوين کمک مي کرد !

آب انار رو خريديم و اومديم دم ماشين ، خوب براي آب انار هم خيلي

ترسيديم چون خيلي گرون بود !ولي ديگه خريديم ، دم ماشين دوباره اون

دو تاخانوم که پشت ماشين گشت بودند ، اومدن !

يکيشون گفت : خانومم اين چه طرز لباس پوشيدنه ؟؟!

مي خواستم دوباره به اين سوال تکراري جواب بدم که همکارش فرصت نداد

گفت : قبلا تذکر داديم بهشون ، بريم .

حيف شد اين خانومه يادش رفته بود هالوينه ! بايد مي ترسوندمون !

نشستيم تو ماشين ، يه پسر با لباس هاي تميز و مرتب اومد طرفمون ،

شروع کرد اسفنددود کردن ! خوب ديگه اسفنداشو بي اجازه ما ، براي ما

سوزونده بود ، مجبور شدم هزينه ي اين رفع بلاي اجباري رو بپردازم .

مي خواستم بگم برا خودت دود کن دلم نيومد .

چند دقيقه گذشت که هالوين اصلا نبود ! آخه نمي ترسيديم ! يه پسر بچه

اومد دمه ماشين !

گفت: ازم اسکاج بخر!

گفتم : آخه به چه دردم مي خوره !

گفت : ببر خونه ظرفاتو بشور.

گفتم : خب باشه بده ببينم .

يکي از اسکاچ هارو باز کردم ديدم پاره ست !

گفتم : اينکه پاره ست !

گفت : نه ، اينو خودم پاره کردم آخه يه خانومه بهم گفت اگه بتوني يکيشو

پاره کني همشومي خرم منم پاره کردم ولي اون نخريد !

گفتم : اِ ، مدرسه ميري ؟

گفت : آره شبانه ،بزرگسالان ، بعد از اينجا مي رم مدرسه .

گفتم : الان ! مگه ترک تحصيل کرده بودي ؟

گفت : آره آخه بايد کار مي کردم مدرسه نمي رفتم ، الان با بابام کار مي کنم

اونهاش ، اون داره دمپايي مي فروشه ، من خودم خرج مدرسمو مي دم .

بيا 10 تا بخر .

گفتم: خوب يکي ديگه بده ببينم .

 اونم پاره بود

به خودم گفتم با اين حساب همشو خودش پاره کرده !

شايدم گوشام درازه و  از زير اين روسريم معلومه که پشت گوشم مخمليه !

گفتم : خب بده مي خرم !

ترسيدم آخه هالوين بود ولي ايندفعه از اين ترسيدم که نکنه منو ، همه

شناختن ، آخه منکه مثه آدما لباس پوشيده بودم !

ترسيدم آخه هالوين بود ولي ايندفعه از اين ترسيدم که آخه کي دلش مياد

از يه بچه اينقدرکار بکشه !

پنجره ي ماشينو کشيدم بالا .

 جهاني رو تصور کن اگه حتي تصور کردنش سخته

جهاني که هر انساني تو اون خوشبخت خوشبته

همه آزاد آزادنند همه بي درد بي دردند

جهاني رو تصور کن پر از لبخند و آزادي

لبالب از گل و بوسه پر از تکرار آبادي

گفتم : بابا ، تصور براي چي  !! تا تصوير هست تصور چيست !!

ماشين رو روشن کرد ، رفتيم ،کجاشو نمي دونم ! گفتم : بيا مثه آب هاي

بارون که ازبالا ي شهر مياد و از زير تنه ي درختاي خيابون پهلوي مي گذره

و جاري ميشه و همه ي کثيفي ها ي بالا ي تهران رو در نهايت به پايين

تهران ميبره و اونجا آب جمع مي شه ويه بچه غرق ميشه ، بريم ببينم

کجا مي رسيم ! شايد جايي جمع شديم و کسي رو غرق کرديم شايد هم

خودمون غرق شديم!

نه نگفت .

رسيديم پشت چراغ قرمز :

اين چراغ قرمز، غير از اينکه مال ماشينا بود چراغ خطر فقر و فحشا بود .

يه زن 42/40 ساله، با يه دسته گل نرگس : دخترم گل بخر ، ارزونه

من : نه مرسي

زن : 700تومنه

من : خب ، مي خرم

زن :خدا عوضت بده ، ابولفضل کمکت کنه

مي خواستم بگم خدا عوضم نمي خواد بده خدا حقه تو رو بده واسه من

کافيه ، دلم نيومد .

چقدر اون جلو شلوغه ، فکر کنم هالوين گرفتن !

نه دعوا شده !

دوتا ماشين ، توي يکي 4 تا پسر ، توي يکي 2 تا پسر ، 2 تا دختر!

پياده شدن ،کلي فحش به هم تقديم کردن ، به طور نمايشي به هم عشق

ورزيدن و مشت هاشون رو فکر کنم به نشونه ي همبستگي در هم گره

کردن !ملت هم که انگار فيلم اکشن دارن مي بينن !

دختر هرچي خواهش کرد ولش کنيد کسي توجه نکرد!خلاصه اون پسري که

به نظر ميومد دوست دختره باشه کلي کتک خورد .

دختره ، پسر رو بغل کرد و بوسيدش ، پسره دختر رو هل داد عقب و

گفت : زشته تو خيابون !!

دختره گفت : کار تو زشت بود که دعواکردي نه کار من ، رفت تو ماشين

نشست تا پسره بياد !

ترسيدم آخه هالوين بود ولي به سبکه ايراني !

سي دي رو عوض کرد :

 دنيا ديگه مثله تو نداره ه ه ه نداره نمي تونه بياره ه ه ه ه

با من بود ، مي گفت دنيا ديگه مثله من نداره ، ولي مي گن بنيامين اين

شعرو واسه امام زمان خونده ! منظورشون امام اين زمانه ! (امام خامنه اي)

يا اون امامي که قراره وقتي همه مردن همه کشتن همه خوردن همه بردن

همه تجاوز کردن با شمشير امام علي بياد!

گفتم : عوض کن ، اين چيه !

سي دي رو عوض کرد :

هواي خونه چه دلگير مي شود گاهي..... از اين زمانه دلم سير مي شود گاهي

عقاب تيز پر دشت هاي استغنام............ اسير پنجه ي تقدير مي شود گاهي

صداي زمزمه ي عاشقان آزادي..............فغان و ناله ي شبگير مي شود گاهي

نگاه مردم بيگانه در دل غربت........دو چشم خسته ي من تير مي شود گاهي

مبر ز موي سپيدم گمان به عمر دراز.....جوان ز حادثه اي پير مي شود گاهي

بگو اگرچه به جايي نمي رسد فرياد........ کلام حق دم شمشير مي شود گاهي

بگير دست مرا آشناي درد بگير...........مگو چنين و چنان دير مي شود گاهي

به سوي خويش مرا مي کشد چه خون و چه خاک

                                                        محبت است که زنجير مي شود گاهي!!

گفتم : ماکه خونه نيستيم چرا انقدر امروز دلگيره ؟ چرا هر روز دلگيره!!

چرا هر روز هالوينه !آخه چرا افراط مي کنيم ؟؟آخه مگه هالوين هم افراط

داره!!چرا هر روز مي ترسيم ومي ترسونيم ! اين سي دي رو عوض کن !

منو ياد عروسک زشت مي ندازه !منو ياد شرف مي ندازه !

ياد جوان روي پير دل ! ياد بهشت زهرا ! ياد مرگ حقيقت !

منو ياد:

من ميگم منو شکستن ، چشم فانوسمو بستن

تو مي گي خدا بزرگه ماه مي ده به شب من

من مي گم آخه دلم بود اونکه افتاده به خاکت

تو مي گي سرت سلامت آيينه ها زلال و پاکه

اينه که فاصله ها رو نمي شه با گريه پرکرد

يکيمون بهار سر خوش يکيمون پاييز پر درد

من مي گم فاصله مرگ بين دستاي تو تا من

تو مي گي زندگي اينه حاصل عشق تو با من

من مي گم حالا بسوزم يا که با غصه بسازم

تو مي گي فرقي نداره منکه چيزي نمي بازم

من مي گم اينجا رو باختي عمري که رفته نمي ياد

تو مي گي قصه همين بود تو يه برگي توي اين باد

ادامه دار.......

                                                                                                                        نویسنده:؟؟؟؟

گفت دانايي که: گرگي خيره سر

اين که انسان هست اين سان دردمند 

گرگ ها فرمانروايي مي کنند

گياه تلخ افسوني !

شوکران بنفش خورشيد را

در جام سپيد بيابان ها لحظه لحظه نو شيدم

و در آيينه ي نفس کشنده ي سراب

تصوير ترا در هر گام زنده تر يافتم

در چشمانم چه تابش ها که نريخت!

و در رگ هايم چه  عطش ها که نشکفت!

آمدم تا ترا بويم.

و تو زهر دوزخي ات را با نفسم آميختي

به پاس اين همه راهي که آمدم.

غبار نيلي شب ها را هم مي گرفت

و غريو ريگ روان خوابم مي ربورد.

چه رويا ها که پاره نشد!

و چه نزديک ها که دور نرفت!

و من بر رشته ي صدايي ره سپردم

که پايانش در تو بود.

آمدم تا ترا بويم.

و تو زهر دوزخي ات را با نفسم آميختي

به پاس اين همه راهي که آمدم.

ديار من آن سوي بيابان هاست .

يادگارش در آغاز سفر همراهم بود.

هنگامي که چشمش بر نخستين پرده ي بنفش نيمروز افتاد

از وحشت غبار شد

و من تنها شدم

چشمک افق ها چه فريب ها که به نگاهم نياويخت!

و انگشت شهاب ها چه بيراهه ها که نشانم نداد!

آمدم تا ترا بويم،

و تو: گياه تلخ افسوني!

به پاس اين همه راهي که آمدم

زهر دوزخي ات را با نفسم آميختي،

به پاس اين همه راهي که آمدم.

                                                                   سهراب(هشت کتاب)

به نام خالق یکتا

درد فرهنگ شکست خورده و یلدای بی پایانی که بر آن چنبره زده، ذهن همه ما

 را اشغال کرده است. همه ی مایی که دلمان برای یک زندگی پاک و اخلاقی

لک زده است، صرفنظر از اینکه این فرهنگ از بین رفته، ایرانی بوده یا

 اسلامی، برگرفته از آیین مزدا بوده یا تلفیقی از همه ی اینها، اخلاقی که دلمان

 برایش تنگ شده باوریست انسانی با معیارهایی ثابت و مشخص.

بگذریم از اینکه آن زندگی دوست داشتنی از دست رفته از چه تاریخی به باد

فراموش سپرده شده است، از هنگام تناول درخت ممنوعه، از زمان مصلوب

شدن مسیح، از اولین باری که طعم انتظار چشیده شد، با پاگذاشتن تکنولوژی

سیاه به روزمره سفید و یا از 27 سال پیش، چیزی که جلب توجه می کند

اینست که ما هم فراموش کرده ایم برای رسیدن یه آنچه دوستش داریم زحمت

 بکشیم.فارغ از اینکه رژیم حاکم را قبول داریم یا نه، آمریکا را می پسندیم یا

 روسیه را دوست خود می دانیم، برای رسیدن به جامعه آرمانی یک گذار

طولانی مدت را ترجیح می دهیم یا یک حرکت انقلابی، ظهور منجی را آخرین

 روزنه امید می دانیم یا اولین و یا هیچکدام، و صرفنظر از همه اختلافات

اعتقادی و سیاسی که من و تو و تک تک بچه های این خاک با هم داریم، در

 پاکی سرشتمان و خواستمان برای بازگشت به آن فطرت پاک، یکسانیم. پس

 می توانیم دست یکدیگر را بفشاریم و همگام شویم. می توانیم از سیاست زدگی

 بی حد وحصر اخلاق و فرهنگ و هنر و ادبیاتمان جلوگیری کنیم و آنها را با

 ارزش ذاتیشان بنگریم نه با دید سیاسیمان. می توانیم برای دغدغه های

مشابهمان که قطعا زندگی پاک و اخلاقی مهمترین بخش آن است تلاش کنیم و به

 سلیقه های متفاوتمان به عنوان یک ودیعه ذاتی نظر کنیم نه بهانه ای برای

جنگ و تعارض.

برای این همراهی و همفکری، خانه ای بنا کردیم، خانه ای بی دیوار، پر

پنجره، خانه ای سبز در کویری سبز.

خانه وارثان هونیراث

به قول یکی از رفقا «هونیراث خانه ماست، خانه ای خارج از دنیاها و

 فاصله ها. دنیای امروز دنیای عجیبی است، دنیای نردبان متزلزل و لرزان

 تمدن ماتریال، دنیای هجوم سیمان و آهن و ماشین، دنیای تفکر فردگرایانۀ

غرب زدۀ غرب ستیز».

حال اگر تو هم دنیا را اینگونه می بینی و روی دوش خود وظیفه ای احساس

 می کنی، به خانه بیا، دوست داریم قدم محکمی باشد، پس تو هم خشتی

 باش برای استحکامش.حضورت را در www.honiras.ir به همه اعلام کن تا

 در روز 27 مهر همدیگر را برای اولین بار ببینیم. 27 مهر روز خاطره

انگیزیست برای ایرانیان، خاطره ای که به فراموشی رفته است، باشد که به

بهانه اولین دیدار ما، آن خاطره نیز زنده شود.

خانه وارثان منتظر همه وراث می ماند.

اي کوروش کبير بپا خيز که پارسيان به خوابي

عميق فرو رفته اند.اينجا ايران است سرزمين

پارسيان . در اين خاك زماني قهرماناني گام

بر مي داشتند و سم اسبان يكه سواران زيادي بر

 اين خاك ضربه ميزد . زماني اينجا يك امپراطوري

 بزرگ بود يك روز نام پارس با جلال و شوكت به زبانها آورده مي شد . روزي

 در اين خاك امپراطور روم زانو زد و به اسارت شاپور ساساني در آمد .

 روزي ...آري بدون شك گذشته افتخار آميزي داشتيم . بدون شك در

 گذشته دور بودند بسيارکساني كه آرزويشان اين بود " كاش ما ايراني

 بوديم " . آري روزي چنين بوديم اما ...

چند روزيست که تب نوشتن مطلب در باره ي ارتباط جنسي و دختر هاي

 فراري در ايران داغ شده ! من فکر کردم به جاي ادامه ي پست قبلي

(تقدس عشق) در باره ي اين معضل بنويسم زيرا خودم را جدا از آنچه امروز

 در ايران رايج است و اتفاق مي افتد نمي بينم .

در نوشته هايي خواندم بعد از بيان معضلات اجتماعي امروز ايران ، دست به

 دامان خدا شدند ! و خواهان فرجي از جانب او!

در جاي ديگر اين موضوع را يک مشکل بي معني ، و فکر و بحث درمورد آن

 را بي اهميت دانستند . انديشيدند که با ايجاد آينده اي روشن براي جوانان

اهميت اين موضوع از بين مي رود غافل از اينکه اين ، يک معضل عاطفي

 است و با تکنولوژي و ...... حل نمي شود و تنها راه حل آن فرهنگ سازي

 خواهد بود .

و عده اي اين رابطه را يک رابطه ي انساني و تمرين قبل از ازدواج تعبير

 کردند و نداشتن اين رابطه را دليلي بر بيماري روحي خواندند .

اين سوال براي من پيش آمد آيا اگر دختر ها اين عضو  در وجودشان به

 وديعه گذاشته نشده بود که با از دست دادنش دو راه بيشتر باقي نمي ماند ،

 يکي پنهان کردن آنچه بر آنها گذشته و ديگري از بين بردن همه ي

وجودشان ، باز هم خودشان را پنهان مي کردند يا اينکه ديگر ترسي از

 چيزي و جود نداشت و از خو دشان در مقابل سوء استفاده اي که ازآنها

 شده بود دفاع مي کردند !

آيا ما آفريده شده ايم که مرد ها از ما لذت ببرند و در آخر مثل رهگذري که

 از روي محل گذر عابر پياده عبور مي کند ، از ما عبور کنند و ما هم دم

 بر نياوريم !

تا کي بايد دختران جوان ما قرباني هوس هاي مردانه شوند و با به بازي

گرفته شدن احساساتشان همه ي وجودشان را خالصانه در اختيار مرد ها

 بگذارند و بعد هم فراموش شوند ! وگاها به پولي که به عنوان خسارت ! به

 آنها داده مي شود بسنده کنند و حتي بعضي اوقات  وقاحت به حدي

مي رسد که  تهديد به فاش کردن اتفاقي که برايشان پيش آمده مي شوند !

 و در آخر هم دختران جوان گريز را آخرين راه و خود کشي را به دنبال آن

انتخاب مي کنند .آيا اينکه دختر هاي ايراني معتقدند که بد نشان را تا

 ازدواج و براي يک رابطه ي سالم و عاطفي حفظ کنند بايد از طرف مبارزين

 و روشنفکران ما بي معني و بي اهميت تعبير شود و جنبه ي نا آگاهي به آن

 داده شود !اگر ملاک ما براي آپ تو ديت بودن و به عبارتي روشنفکر بودن ،

 آمريکاست ، پس بايد بدانيم که 5 سال از تاسيس هيات و تشکيلاتي در

آمريکا مي گذرد که جوان ها را به دور هم جمع مي کنند و بعد از آموزش ها

 و آگاهي ها بر طبق ضوابطي خاص ، يک تعهدنامه را امضا مي کنند که بر

 اساس آن تعهد نامه ، به خودشان تعهد اخلاقي مي دهند تا قبل از ازدواج

  با هيچکس رابطه ي جنسي بر قرارا نکنند و در اين مسير براي تشويق

ديگر جوانان و نوجوانان فعاليت مي کنند .

فکر مي کنم معضل امروز جامعه ي ما ، اين نيست که چگونه بايد با هم

ارتباط جنسي بر قرار کنند  و با چه وسيله هايي از بيماري جلو گيري کنند .

فکر مي کنم در بطن جامعه و بخصوص در ميان جوانان ، به اندازه ي کافي

 اطلاعات و آگاهي در اين مورد جريان دارد ، اگر چه در برنامه هاي درسي و

در کتاب ها مطالبي در اين مورد گنجانده نشده ولي  از آنجايي که جوانان

 امروز ايران به کتاب هاي درسي خود نه تنها اکتفا نمي کنند بلکه در کل ،

 اهميتي براي کتاب هايشان از لحاظ آموزشي و پرورشي قائل نيستند ، از

 اين موارد براي بر قراري ارتباط جنسي آگاهي کافي و وافي دارند .

مشکل دختري که به خاطراين اتفاق خودکشي مي کند در اکثر موارد تنها و

 تنها ، بي تعهدي طرف مقابل است و به دنبال آن ملامت کردن خويش به

 اين دليل که چرا بازيچه شده.

پس بهتر است بجاي آموزش روابط جنسي ، تشکيلاتي براي آموزش

انسانيت ، تعهد ، اخلاقيات و پايدار کردن بنيان خانواده در نظر بگيريم و در

 آن طرف هم به دختران جوان  ، شهامت دفاع از اتفاقي که بر اثر نا آگاهي و

 گاها ساده لوحي پيش آمده را بدهيم و به آنها بياموزيم که تنها دختر نيست

 که در اين اتفاق مقصر است ...

اگر خيلي بي پرده و شايد هم از ديد بعضي افراد ، روشنفکرانه به اين

موضوع بنگريم  ، اگر اين ارتباط با رضايت دو طرف و بدون هيچ قول و

 قراري مبني بر ازدواج  يا ......از طرف پسر باشد ،تصميم با خود دو نفر است

ولي اگر از احساسات و عواطف دخترانه سوء استفاده شود تا لحظه لذت براي

مردان فراهم شود ، بحث تعهد و انسانيت و اخلاقيات به ميان مي آيد.

مخالفت امروز ما با حکومت جمهوري اسلامي به معني مخالفت با همه ي

آنچه در ايران  ، ارزش به حساب مي آيد ، نيست. اينکه فساد زير پرچم سه

رنگ شيرو خورشيد يا الله يا هر آرم ديگر صورت گيرد  ، نفس عمل را تغيير

 نمي دهد و فساد با هر عنواني  ، فساد است.

اين حکومت بيمار ، مردم ايران را به گونه اي دچار بحران هويت کرده که

مداوم فرهنگ غني ايران را به زير آفتاب فرهنگ اين کشور و آن کشور

 مي کشانند تا درست و يا اشتباه بودن را به ما ثابت کنند  ، گاهي الگوي ما

 کشور هاي اسلامي مي شوند و گاهي آمريکاو گاهي روسيه!

من با هيچکدام از اين کشور ها مخالف نيستم ولي فرهنگ هر کشور و قوم

و نژاد  ،  وابسته به خود آن کشور است و ما نبايد راه رفته و بازگشته ي آن

ها را دوباره تجربه کنيم.

مقصود اينکه : آنچه امروز در جامعه ي ما فراموش شده و نياز به آموزش و

 باز آفريني دارد ، نحوه ي ايجاد رابطه ي جنسي نيست ، بلکه پايبندي به

آنچه که بر زبان مي آوريم ، است و بيان نکردن آنچه که هرگز به آن عمل

 نخواهيم کرد و شکستن تابوي هاي يک طرفه!

بخش نخست

درد آور است باور اين حقيقت که گوساله جز گاو شدن راه به جايي ندارد

 اينکه : ميخ آهنين حقيقت به کوه استبداد (جمهوري اسلامي) و

 تخته سنگ زاييده شده از آن(ما و شما)فرو نمي رود.مگر با اعمال

تکنولوژي نوين امروز (انفجار هاي ديناميتي و کوپ بر هاي عظيم)

کوه را به تخته سنگ وسنگ را به خرده سنگ تبديل نموده و با برشهاي

 ماهرانه صيقل  دهيم شايد اين ميخ آهنين حقيقت که تا امروز تنها براي

 آويختن پاره اي از مستبدين به دار استبداد از آن استفاده مي کرديم

 به کار خود مان هم بيايد و غير از کوبيدن اين ميخ  به طويله ي تخريب،

 بر سر درِ مبارزه، از آن بجاي اهرمي براي فرو بردن باور دموکراسي و

 آزادي بيان در افکار خودمان و ديگران استفاده کنيم تا هرگز درد اين 

دموکراسي ما را بر آن ندارد که باز تنها با تاييد ،تعريف و تمجيد

  عقيده ي ما،اجازه ي بيان رابه ديگران  بدهيم. 

دشمن اصلي دموکراسي و در عين حال دوست ثبات آن خود دموکراسي

 است.

 دشمن آزادي بيان  من، همان آزادي بيان تو است. 

نه به اين معنا که يکي از ما برنده ي اين جنگ باشيم ، به عبارتي جنگي

 در کار نيست و هدف رسيدن به دموکراسي است و هر دو در يک طرف

 جبهه مي جنگيم و دشمن اصلي ما استبداد و خفقان (سانسوربه بهانه ي

توهين به مقدسات و مقام معظم رهبري! و به هر بهانه ي ديگر  ) است.

لازمه ي يک مباحثه سالم و آزاد، و جود طرفين موافق و مخالف است که

 بسته  به تعهد سياسي و اخلاقي به بيان موضوعاتي واقعي و يا دور از

 واقعيت مي پردازند.ليک هدف ، مارا مانع مي شود که صداي مخالفين

 را خاموش کنيم و يا بر اساس آموخته هاي خود به طور اتفاقي صداي

 ميکروفن را قطع کنيم !

ارتقاي فرهنگ نامه ي لغات مبارزين سياسي هم شايد کمکي به اين

منجلاب بکند تا از اين ماراتن تکرار و بعضا ارتجاعي رهايي يابيم.

فحش و فحاشي چه از زبان مبارزين و چه از زبان طرفداران آنها ، راه به

 جايي جز دفن مبارزه نمي برد.

آنچه که امروز در مبارزه ي سياسي چون بازي طناب کشي دنبال مي کنيم

 آخرش پوسيدن اين طناب و  به عقب پرت شدن هر دو طرف شرکت

کننده را به دنبال دارد.

شنيدن فحاشي ها بر ما واجب نيست ولي وقتي بر زبان جاري مي شود ،

 مي شنويم، سانسوربه بهانه ي(توهين به مقدسات و خانواده و هر بهانه ي

 ديگر) و پاسخ به فحاشي ها به همان زبان ، ما و آنها را مظنون  به شباهت

 مي کند.(ما در اين سمت خط مبارزه و آنها در آن سمت خط دفاع) 

کساني که فحاشي  و فقط فحاشي را آويزه ي دست خود قرار مي دهند،

 اول نگاه کنجکاو ما را به خودشان جلب مي کنند.

ترس بر آن است که آخر اين بازي ، مشت همه ي مبارزين ، پوچ باشد

 و آنچه به دنبالش مي گرديم در زمين حريف ، به باتلاق تاريخ  کشيده

 شده باشد !

تحقير و تاييد اعتقادات مذهبي و گرايش هاي سياسي همان چيزي است 

که امروز ما در اين گربه ي بيمار تجربه مي کنبم و مبارزين داخل و خارج

 نيز به همان ، چنگ مي زنند. 

سکوت ،  هميشه  به معناي تاييد نيست بلکه براي تعديل و وعده ايست

 براي اثبات حقايق در زمان مناسب.

و صد البته که  اين نکته ها زماني دور از شعار است که از شخصي ترين

 محدوده ی  خودمان شروع کنيم.

فرحناز عزيز ازدست دادن آنچه ديروز کنارمان بود سخت و دردآور است

 به خصوص که اين عزيز از دست رفته پايه هاي زندگي باشد.

تلخي اين سوگ گرچه فراموش نشدني است ليک  برباور ما در کوتاهي

 و ناپايداري دنيا مي افزايد وما را بر آن وامي دارد که آگاه  تر و ثابت قدم ،

راه پر طلاتم زندگي را سپري کنيم.

چه مهمانان بی دردسری هستند مُردگان !

نه به دستی ظرفی را چرک می کنند

نه به حرفی دلی را آلوده تنها به شمعی قانعند

و اندکی سکوت .‏...

                                                            حسين پناهی

بر خاطرات، سنگي نهادند. بر سنگ، خاطره حک کردند. بر خاطره،

 اشکي روانه کردند.روح را از تن گل ربودند. اشک را با گل هاي سرخ

 پوشاندند، گلها از اشک تازه شدند، تازگي بر روح بازماندگان، طراوت

 دميد بازماندگان تا سنگي ديگر آنجا را ترک گفتند.

تنها مرگ جسم  است که بازماندگان تو را ترک مي گويدفراموش

 کرده ام که تا مرگ جسم من بازماندگان را ترک مي گفتم .

امروز که روح جسمم را ترک گفت همه بر من گريستند ديروز که

 من بر همه گريستم همه لبخند مي زدند.

پر شکوه ترين خاطر ه ي زندگيم امروز است همه من را مي خوانند

 همه بر من مي گريندهمه از من مي گويند گرچه من ديگر مَرد ولي

 از وقتي مَردم همه من را به آغوش کشيدند.

از آن روزي که مَردم پاسخ وداع ام را دادند ،آرزو مي کردند که نمي رفتم

گرچه لحظه اي برگشتم همه رفتند  و من هم مرحمم را همان بي نفسي

 دانستم تا من نباشم و همه با من باشند.