من که با دفتر جنگ ، بر خواسته هايم ، به سراغت آمدم
من که با لحظه ي صبر به تماشا تو نشستم
من که آن ياسمن رويايت بودم
من که شخصيتم جز ياسي آن روز نبود
من که تصوير خودم ، بر همه مقدم ديدم ! تو به من اينگونه نمودي
من که هر لحظه نشاني از خودم تاباندم
تو چنان غرق چه بودي که منِ من را نيافتي
من که هر لحظه برايت بازي اعداد را نشان کردم
تاريخ و زمان را نشان کردم
من که خودم را برايت خواندم
من که تا صفحه آخرم ورق خوردم
آنچنان غرق ....
چه بودي که مرا نشنيدي؟
دير زمانيست که نا تمامم .....
نا تمام مي بينم ، نا تمام مي خوانم ، نا تمام مي نويسم ، نا تمام مي بندم
دل من بسته به يک سيب نبود
دل من بسته به يک برگ نبود
دل من بسته به تقدير نبود
دل من بسته به هيج چيز نبود
خبرم را که همه مي بينند
سفرم را که همه مي خوانند
کاش تفسير خبر را مي کشتم
من همانم که تو مي بيني
من همان خوار تن خير سرم که خواب بدنم را به شب لحظه ي آغوش خودت مي شکني
من همان لحظه ي گرم سفرم که سرخي ام را براي خود قتل عام مي کني
دير زمانيست که نا تمامم من هيچ گاه تمامم را نيافتم
باز چه بيهوده شيشه ي پر ترکم را به سنگ خاراي وجودت کوفتم
خبر مرگ من از گرسنگي سيه چرده هاي وطنم سرد تر است؟
خبر ترس من از مردن نحيفي بر سر ايستگاه اتوبوس سفرم داغ تر است؟
خبر دور شدنم از خانه ي بي درد عيان ، تيز تر از بدن هرزه ي هر جايي اوست که تاسِ تخته اش جز صفر نمي غلتد؟
خبر سفرم با همان دلال بدن ، سخت تر از زلزله ي خوش خبر بم و هر روز وطن نيز نبود!
خبر تفکيک من از تو ،خيره کننده تر از خبر تفکيک صندلي من از مرد نبود!
خبر هاله ي بي فرهنگي و فقر ، پر نور تر از هاله ي محمود نبود؟؟
شايد اگر اينبار توصيه ي چند فرزندي محمود را به تحريم نکشيم ، کميت امر ، کيفيت تصوير هنجارِ وطن!! را به رخ او بکشد!
بايد اين دفتر را بست بايد از نانوشته ها ننوشت بايد نديد و خنديد بايد دور مکاني ايستاد و زود زماني گريست
پتروس زمانم خوابست!
ريز علي نيز خسته!
دست پتروس زمانم يک دسته گل نرگس سر چهار راه
لباس ريز علي ديشب جاي هيزم سوخت و صدايش در جنگ مقدس به يغما رفت
کوکب همسايه ي ما نيز ديشب از گرسنگي مرد
کبري هم خودش زير باران جا ماند
از روزي که گاو مش حسن مرد و سر به بيابان زد ، هر چه انسان مرد ، کسي بر سر قبرش نگريست
منم چون حسين فهميده ، چند خاطره بر افکارم بستم شايد جايي لزوم انتحار رايافتم!
در ديار ما همه با هم خوبند همه هم را مي فهمند ! به دروغ فرياد يغما شدن وطني را سر ميدهند که خود گرگ وطتنند
من ماندم و تو (چوپان هاي دروغگو)
چه کسي گفت: «خداوند ، شبان همه است
و برادرها را تا ته دره ی سبز رهنمون خواهد بود.»
من شبان رمه ی خود بودم
و کسي آن بالا
خود شبان من معصوم نبود.
غفلت من ، رمه را از کف داد
غفلت او شايد
هم از ايندست مرا
هم از ايندست تو را
رمه را
همه را . . .
شهيار قنبری
